|
Toast Coetzer reviews
'Spergebied" for SL Magazine, December 2002/January 2003:
Firmly in the middle
of the new wave of Afrikaans rock bands, BMRO plays driving folk rock -
kind of like Koos du Plessis had he ever heard Nirvana. Yes, they're
really from Brixton, and with the bearded Andries Bezuidenhout at the
helm and the eclectric Esme Eva Kwaad as occasional sidekick, they're
becoming a live act to be reckoned with. Their debut album is
uncomplicated in sound an filled with great songs (good lyrics is one of
their hallmarks) about women, drinking, Jo'burg, yuppies, road rage and
life in general. 'Brixton-dae' is a classic already, with our heroes
waiting for 'beter dae, want vandag was kak.' 'Geen Land' looks beyond
SA's kak and crime to possible saviours, while 'Dronk Op Jou Eie'
explores the familiar beauty of getting drunk on your own: 'Ek wil hurk
in die gorrel van 'n bottel/ Ek wil skuil in die stilte tussen teue.' On
the whole, music that will make you feel better the moring after you did
something reprehensible.
Toast Coetzer se
resensie van "Spergebied" vir iafrica.com. Hy gee die CD 4 uit
5:
Brixton Moord & Roof Orkes
"Spergebied"
By Toast Coetzer
As
suggested by their name, this threesome of Brixton Barnard (bass), Moord
Greeff (drums, djembe etc) and Roof Bezuidenhout (guitar, vocals), hails
from the grey cement in the shade of Jo’burg’s finest
telecommunication tower. Actually, since the recording of this album
they’ve become a foursome, with Kapelaan Pat Plank (lead guitar)
joining their dodgy ranks.
It’s
in this format that I saw them play in Oudtshoorn recently – they were
even joined by Karla du Plessis (daugther of Koos, yes) for a song or
two. BMRO’s sound is their own, yet at the same time coming from a
strong folkrock tradition within Afrikaans. Their earliest influence is
probably the very same Koos du Plessis, with their lyrics (mostly by
Bezuidenhout, but also Barnard & Greeff) echoing his themes of
loneliness in an overdeveloped world. The production, by Paul Riekert,
is uncomplicated, putting the voice upfront with the mostly unaffected
instruments just a step behind.
Bezuidenhout’s
got a nice gravelly voice, always sounding like he’s holding back, but
used to very good effect on the classic track ‘Brixton-Dae’ (with
the chorus “ons wag vir beter dae…/ want vandag was kak”) and the
heavier ‘Road Rage’. Their subject matter is the ordinary of life
– drinking, traffic, crime (and they’ve all got hectic crime stories
to tell), yuppies, the city, the chase after money, (not) leaving for
overseas and a little bit of women – but their lyrics are so brilliant
that they constantly provide new insights.
Take
‘Inkvis’, a search for something pretty in a city where even the
swimming pools are filled up with rubbish: “Niks is meer heilig,
hulle’t alles gestop/ Melville se swembad vol rubble geprop”. And
the poor man’s blues of ‘Sewe Rand vir die Maand’: “In die
oggend knoop jy nog trots aan jou das/ Maar daar’s ‘n jogurtvlek op
die punt wat jou verras.”
While
the BMRO has only recently ventured into the Cape for some gigs, you
should make a mission to see them if you’re in the Gauteng area. Or
check them at Oppikoppi - they’re sure to feature. While they played
an early set at this year’s Kaktus op die Vlaktes, one can be sure
that this rough bunch will slowly move up the ladder, even if this means
they’ll have to drink everyone to death on the way.
The
CD cover art is also very good – always nice to see people making the
extra mission to get their product out in good shape. They might have
called their album ‘Spergebied’, but this release should open up
their world to many new listeners, and that’s a good thing too.
(Rhythm
Records)
Toast Coetzer review
Kaktus op die Vlaktes in Die Burger, Maart 2002.
"Jonges
laat rock-vlam brand"
TOAST COETZER
OUDTSHOORN. - Gian Groen van Spinnekop se kitaar
is stukkend. Maar hy't dit nie gebreek nie. Dis daai Karen Zoid-girl,
wat eergisteraand hier die skare by Kaktus op die Vlaktes-konsert rasend
van plesier gehad het toe sy in die doodsnikke van haar treffer
"Afrikaners is plesierig" die kitaar met so vier of vyf slae
teen die verhoog aan stukke geslaan het.
Reeds lank voor
Zoid se optrede was dit duidelik dat vanjaar se Kaktus-eksperiment -
geen groot name soos Koos Kombuis, Anton Goosen, Valiant Swart of Piet
Botha is genooi nie - 'n sukses was. Die organiseerder, Dirk Uys, het
baie gewaag, maar die rock-aanhangers het in hul hordes opgeruk en 'n
nuwe fase vir Suid-Afrikaanse rockmusiek ingelui.
Groepe soos
Beeskraal, Spinnekop en Akkedis (die tweelettergreep-brigade) is oor die
afgelope twee tot drie jaar opgebou tot 'n nuwe generasie sterre, en
hulle het dié verantwoordelikheid met die styl en professionalisme van
gesoute rockers aangeneem.
En dis 'n siklus
wat herhaal sal word, want met groepe soos die
Brixton-Moord-en-Roof-orkes (BMRO), Diff-Olie, Anika en Scicoustic, lyk
die toekoms van Kaktus groen - graspers-groen.
Die BMRO het reeds
teen vieruur die middag die sittende skare met tenks en grofgeskut
probeer intimideer - hierdie manne het 'n paar skitterende liedjies. Ook
Diff-Olie, en veral die skitterende nommer "Rock Pop", gaan
nog baie gehoor word.
Tussendeur die
oorwegend Afrikaanse rock het die Kaapse funkmeesters, Sons of Trout,
vir 'n skitterende optrede gesorg en selfs die skare getrakteer op hul
ou treffer "Getting Hotter", wat hulle deesdae maar min speel.
Kaktus het 'n paar
jaar gelede van Brasse Vannie Kaap sterre gemaak, en dit was verblydend
om te sien hoe hulle ná 'n paar onbevredigende vertonings die afgelope
twee weke met gemak tot die hoogste versnelling oorgeslaan het.
Die Brasse het
selfs twee nuwe liedjies uitgevoer - een was die skitterende
"Oubaas se honne", wat regoor die rugbyveld die jong skare se
hande in die lug gekry het. Ook MC Judah pas met elke vertoning beter in
by Mr Fat en Ready D se manewales.
Maar Karen Zoid het
die wedstryd beklink. Dit kos net dertig sekondes se luister na Zoid
voor jy meegesleur word deur haar fenomenale talent as sanger en
verhoogkunstenaar. Houding is nie te koop by die apteek nie, selfs nie
op voorskrif nie.
Dit gebeur min dat
iemand 'n kitaar stukkend slaan op 'n Suid-Afrikaanse verhoog - dis nie
dat ons kitaarslaners nie die wil het nie, dis bloot net te duur om af
en toe jou instrument te vernietig. Maar Zoid s'n was gepas vir die
geleentheid. Sy't dit selfs agterna aan die brand gesteek. 'n
"Hoera!" is in orde, menere.
Ná Zoid het Not My
Dog die geraasvlakke laat styg, en al die kopswaaiers in die gehoor op
'n woeste ritme laat saambons. Hoogtepunte was die jazzerige "Here
Comes The Dog" en die immergroen "Safari Music".
Dis aan Akkedis
(die rofste tweelettergreep-band hier teenwoordig) oorgelaat om die pyn
en lyding te volbring, en hoewel die skare teen die tyd al uitgedun was
deur die koue, Not-My-Dog-oorpyn en die bier-faktor, het hul
hardegat-weergawe van "Sweet Stellenganga" die hitte terug in
die longe geblaas.
Soos verwag kan
word, was daar enkele drankverwante voorvalle - 'n paar blikkies is
gegooi, iets wat gou in die kiem gesmoor is deur die polisie, wat 'n
sterk teenwoordigheid gehandhaaf het.
Hoewel
Suid-Afrikaanse rock die leemte wat deur die Springbok Nude Girls gelaat
is, vir nog 'n lang ruk gaan voel, is die talent wat hier vertoon is,
bemoedigend. Daar's duidelik baie liedjieskrywers wat goeie lirieke
skryf - ons wag dalk nog net vir iemand om met iets soos "Blue
Eyes" vorendag te kom.
Volgende jaar moet
Kobus! dalk hier optree, dan sal julle 'n ding sien.
|
